Wanneer je voor een korte of langere periode Dublin bezoekt word je al snel duidelijk dat het aantal Polen in Dublin enorm is. Of je nu rondloopt in het centrum van de stad, in Bray, Dalkey, Howth of in de omgeving van de Wicklow Mountains, overal hoor je Pools. Volgens schattingen van vorig jaar ligt het aantal Polen in en om Dublin zo rond de 200.000. Dit zou betekenen dat ongeveer 1 op de 6 mensen in Dublin van Poolse origine is. Aangezien mij dit aantal wel extreem hoog lijkt, ga ik komend weekend veldonderzoek doen in Polen (Wroclaw om precies te zijn) om erachter te komen of er in Polen zelf uberhaupt nog Polen over zijn. Wordt vervolgd....

Afgelopen weekend stond Dublin volledig in het teken van Soul. Tijdens het Dublin Soul weekend zijn er in verschillende muziekcentra live optredens van soulartiesten, worden er Soulfilms gedraaid in één van de bioscopen in Dublin, is er Soul stand-up comedy én is er op de zondag een Soul picnic! Toeval wil dat deze soul picnic hier precies voor de deur in Merrion Square park plaats vindt, dus de locatie voor deze picnic was vanmiddag snel bereikt. Van 12 to 7 pm waren er diverse soulartiesten die optraden, werden er dure broodjes hamburger verkocht en kon er tot ongeveer 3 uur liggend in het gras genoten worden van de zon. Helaas werd het na het verdwijnen van de zon en mijn hamburger nog wat windiger en dus kouder, en besloten we thuis, waar alles perfect mee te beleven was, de rest van het muzikale programma te volgen. Hieronder zoals u inmiddels van mij gewoon bent, een kleine sfeerimpressie van de soul picnic:

Half mei besloot ik samen met een aantal collega's en nog wat andere mensen een weekend te gaan surfen in Ierland. Met in totaal 13 mensen verdeeld over 3 auto's vertrokken we vrijdag zo rond 6 pm vanuit Dublin, voor een tocht van ongeveer 215 kilometer naar de Atlantische Oceaan aan de Westkust van Ierland. Het plaatsje Bundoran, dat we hadden uitgezocht voor het surfweekend, ligt enkele tientallen kilometers boven Sligo, en is de meest bekende surfspot van Ierland.

Aangezien dit mijn eerste ervaring met het bedwingen van golven met een lange plank was begon ik zaterdagmorgen met een ongeveer 2 uur durende surfles, waarbij een wetsuit, surfschoenen en een surfplank waren inbegrepen. Hoewel ik vooraf verwacht had dat de watertempratuur mijn grootste tegenstander zou zijn bleek dit met de dikke wetsuits enorm mee te vallen. Een groter probleem was de balans op de surflank. Nadat de surfmeneer er achter kwam dat ik een plank had die voor lichtgewichten was bedoeld ging het met een andere plank echter een stuk beter. Hoewel het opstaan en 'berijden' van een golf zaterdag nog niet echt lukte was ik wel zo enthousiast dat ik het de volgende dag weer wilde proberen.

Zondags waren de golven in Bundoran helaas een stuk minder 'hoog'. Het weer was echter super, en mijn balans op de plank was ook een stuk beter dan een dag eerder. Verschillende keren lukte het om op te staan, al viel ik iedere keer binnen no time ook weer van de plank af. Gelukkig sloeg de plank iedere keer mis, en bleef ik ongedeerd. Zo rond het middaguur werden de golven nog kleiner en besloten we de rest van de middag in de zon door te brengen. Zo rond 4 pm vertokken we weer richting Dublin, om zo'n 3,5 uur later de stad in te rijden. Terugkijkend is surfen absoluut iets wat ik onder de knie wil gaan krijgen. Ik ga dan ook zeker deze zomer hier in Ierland nog minstens een keer naar de westkust, en wellicht naar Bundoran, om te proberen langer dan 1,5 seconde op mijn gehuurde surfplank te staan en de Atlantische golven te berijden.

Wanneer je voor een weekend naar Dublin komt wil je natuurlijk zoveel mogelijk bekende en/of onbekende bezienswaardigheden bezoeken. Het aantal bezienswaardigheden in Dublin is gelukkig niet zo groot, dus in een lang weekend kom je een heel eind. Laat ik hieronder eens een overzicht geven van een aantal 'dingen' die je bij een bezoek aan Dublin zeker gezien moet hebben (in willekeurige volgorde, en geenzins volledig):

Temple Bar: het wellicht meest bekende '(uitgaans)district' van Dublin met uiteraard de bekende Temple Bar pub, het Irish Film Institute, vele kroegen met live muziek, ontelbare restaurant, ontelbare Japanse en Italiaanse toeristen, de bijzonder aan te raden Organic Food Market op zaterdag en volop entertainment van straattoeristen.

Stadsparken: wanneer het weer het toelaat kan een tussenstop in een van de vele stadsparken van Dublin zeker niet ontbreken in een geslaagd weekend Dublin. Bijzonder aan te raden zijn Merrion Square, St. Stephen's Green en het enorme Phoenix park. Neem wat te eten mee en relax hier een uurtje tussen het bezoek aan de andere bezienswaardigheden in Dublin.

Trinity College: de oude universiteits gebouwen in het hartje van de stad zijn zeker een bezoek waard. Door een grote poort aan de zijde van Grafton Street en Dame street kom je de grote binnenplaats op. Zelf heb ik het nog niet nodig gevonden om het beroemde Book of Kells te bekijken dat in een van de gebouwen tentoongesteld ligt, maar dit schijnt ook indrukwekkend te zijn. Deze locatie is ook erg geschikt om de nodige foto's te maken.

National Gallery of Ireland: voor de cultuureel verantwoorde reiziger is dit een must. Hier vind je niet alleen veel Ierse schilderkunst, maar ook een hele vleugel met Nederlands werk en vele zalen met Italiaanse, Franse en andersoortige meesterwerken.

Ierse pubs: te vinden op vrijwel iedere straathoek, de echte Ierse pub. Vaak met live muziek, goedkoop eten en nooit helemaal leeg. Ook bijzonder aan te raden tijdens grote sportevenementen, vanwege de grote schermen en de fanatieke Ierse supporters.

Ierse Natuurhistorisch Museum: met name van binnen een geweldig gebouw, hier lijkt in de afgelopen 100 jaar helemaal niks veranderd. Letterlijk duizenden dieren verdeeld over een klein aantal verdiepingen, waaronder een giraffe, beren, een olifant, vele apensoorten en ga zo maar door. Helaas is dit museum nu al bijna een jaar gesloten voor een grondige verbouwing, maar zodra dit museum wordt heropend is dit zeker de moeite waard.

Ah, je zit in Ierland, hoe is het weer daar? Ongetwijfeld één van de vragen die mij het meest gesteld wordt. Iedereen die ooit Ierland heeft bezocht weet dat er hier (net als in Nederland) niks wisselvalliger is als het weer. In Dublin kan het weer binnen enkele minuten volledig omslaan. Hoewel het hier vaak regent, valt de hoeveelheid per bui eigenlijk mee en vreemd genoeg blijkt gemiddeld genomen juist één van de zomermaanden, augustus, de natste maand met gemiddeld 80 mm neerslag. Afgelopen zomer (2007) brak overigens alle records, met meer dan 50 dagen op rij met regen. Het voorjaar (en specifiek april) is over het algemeen de droogste periode in het jaar.

De gemiddelde temperatuur in Ierland ligt rond de 14 graden. Met name afgelopen zomer had ik sterk het idee dat de temperatuur eigenlijk elke dag gelijk is. In ieder weerbericht werd tomorrow's weather voorspeld als: occasional showers and 17 degrees. Volgens de wijze heren van het KNMI zou de gemiddelde temperatuur in Dublin in juli op moeten lopen tot 20 graden. Tegenover deze lage maximumtemperatuur in de zomer staat de milde winter met temperaturen van rond de 8 graden (oe, die zin klinkt wel erg Piet Paulusma-achtig).

Het positieve van het mindere weer in Ierland is dat je mooie dagen extra gaat waarderen. Afgelopen zondag was hiervan een mooi voorbeeld. Ik was voor een weekend surfen aan de Westkust van Ierland (in Bundoran om precies te zijn), en het weer was gewoon geweldig! Zie de foto van de lege glazen hieronder voor een (sf/w)eerimpressie ;)

Eerder schreef ik over mijn bezoek aan het concert van Jimmy Eat World in Olympia hier in Dublin. Afgelopen week was ik daar weer (daar over in een volgende post meer) en raakte weer behoorlijk in de concert-mood. Daarbij herrinerde ik mij ook ineens Fabchannel, een hele relaxte site waar je allerlei live optredens uit onder andere Paradiso en de Heineken Music Hall kunt bekijken. Terwijl ik daar van het ene naar het andere concert surfde, kwam ik zelfs Jimmy Eat World tegen! De player van Fabchannel kan je eenvoudig embedden in je eigen blog of website, dus vandaag presenteer ik dan ook: Jimmy Eat World, live in Paradiso, begin februari 2008.

Inmiddels ben ik al een aantal keren in de Guinness brouwerij hier in Dublin geweest. Van de oude bedrijfshal van de brouwerij met de naam St. James Brewery is een museum gemaakt waar het volledige proces van het brouwen van Guinness bier wordt uitgelegd. Guiness staat uiteraard bekend om zijn donkere, bijna zwarte kleur. Deze karakteristieke donkere kleur ontstaat doordat de gerst die gebruikt wordt in het brouwproces verbrand wordt. Het gebruik van verbrande gerst zorgt voor een bittere en licht branderige smaak. Bieren die gebrouwen worden met verbrande gerst worden Stout genoemd. Andere bekende Ierse Stouts zijn Beamish en Murphy's.

Het brouwen van Guinness bestaat uit een aantal stappen. Wil je thuis in je garage of op je zolderkamer aan de slag en je brouwtalenten uitproberen, doe dan het volgende:

1. Koop gerst. Van een groot deel hiervan maak je mout, een ander deel sla je plat en wat dan nog overblijft rooster je. Meng dit samen en voeg voldoende water toe.
2. Laat dit een poos intrekken. Filter vervolgens de overgebleven gerst eruit. Wat je dan overhoudt wordt Wort genoemd.
3. Verhit de Wort
4. Voeg gist aan de Wort toe.
5. Laat het bier vervolgens rustig rijpen.
6. Tijd om weer te filteren: de gist moet er weer uit.
7. Klaar is Guinness!

* Disclaimer: josindublin biedt geen garantie voor een succesvol brouwsel. Het brouwen van Guinness is geheel op eigen risico. Josindublin kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor eventuele schade die veroorzaakt wordt gedurende of na afloop van het brouwproces.

Een poos geleden speelde ik met het idee om iets met reviews te doen op dit bog. Een bezoek aan het Italiaanse restaurant Dunne & Crescenzi aan South Frederick Street in het Centrum van Dublin vorig weekend blies dit idee plotseling nieuw leven in. Laat ik om te beginnen een review van The Dubliner citeren:

Eileen Dunne and Stefano Crescenzi moved to Ireland from Rome in 1999 and set up a shop selling fine Italian food and wines. Their business grew to include two restaurants in the city centre, this one in Sandymount, and interests in gems like Nonna Valentina and Bar Italia. They are fans of the slow food movement: it’s all about relaxing and enjoying quality, authentic food and wine in a distinctly Italian atmosphere. The menu is short and disjointed, with tasty seasonal dishes and Italian classics like caprese salad (one of The Dubliner’s top ten meals for under €10) and hearty bean stew. Slightly chaotic.

Laat ik dit voor de lezers die de engelse taal niet machtig zijn vervolgens even in het Nederlands vertalen:

Eileen Dunne en Stefano Crescenzi verhuisden in 1999 vanuit Rome naar Ierland en begonnen een winkel waar zij uitstekende Italiaanse etenswaren en wijn verkochten. Hun onderneming groeide, en bestaat nu uit twee restaurants in het centrum, een in restaurant in Sandymount en een aandeel in de restaurants Nonna Valentina en Bar Italia. Ze zijn fans van de 'eet langzaam beweging': het draait allemaal om relaxen en genieten van kwaliteit, origineel Italiaans eten en wijn in een eigenzinnige Italiaanse atmosfeer. Het menu is beperkt en onsamenhangend, met smakelijke seizoensgerechten en Italiaanse klassiekers zoals een salade Carprese (een van Dublin's top 10 gerechten vor minder dan 10 euro) en een hartige bonen hutspot. Een beetje chaotisch.

Goed, duidelijke review zou je zeggen, slow food movement, kwaliteit en relaxen. Oh ja, en een beetje chaotisch. Laat je echter niet misleiden. Wat The Dubliner eigenlijk wilde schrijven is:

Eileen Dunne en Stefano Crescenzi verhuisden in 1999 vanuit Rome naar Ierland ....bla bla....restaurants Nonna Valentina en Bar Italia. Ze zijn fans van de 'wacht twee uur op eten dat je zelf in 10 minuten kan maken' beweging: het draait allemaal om het uithoudingsvermogen van de klant, het genieten van de kwaliteit (aangezien een behoorlijke kwantiteit ver te zoeken is), origineel Italiaans eten en een andere wijn dan je eigenlijk bestelde maar waarvoor ze je wel de hogere prijs proberen te laten betalen. Het menu bestaat uit maar een paar gerechten, waarbij samenhang en de pizza ver te zoeken zijn. Je kunt lang niet altijd krijgen wat je wilt, zogenaamd vanwege de seizoenen. Als je zeker weet dat je hier wat wilt eten, ga dan voor de Carprese (een van de 10 gerechten in Dublin onder de 10 euro) of voor een bonen hutspot waarvan je intern zeker nog dagen kan nagenieten. Van enige vorm van organisatie is totaal geen sprake...